Home » ભારતમાં દેશભક્તિ ઓછી છે? હા તો કારણ શું?

ભારતમાં દેશભક્તિ ઓછી છે? હા તો કારણ શું?

by Jaywant Pandya

સબ હેડિંગ: બુદ્ધુજીવીઓ આ દેશ માટે સતત નેગેટિવ ચિત્ર જ ઊભું કરતા રહ્યા છે. લેફ્ટ લીનિંગ એટલે કે ડાબેરી ઝુકાવવાળું ચિત્ર. આ દેશમાં મોગલો-અંગ્રેજોના આવ્યા પછી જ બધું થયું. હિન્દુઓ તો હંમેશાં માર જ ખાતા રહ્યા. આ નેગેટિવ ચિત્રના કારણે જ ભારતમાં દેશભક્તિનું પ્રમાણ જે રીતનું હોવું જોઈએ તે રીતનું નથી…

(વિચારવલોણું કૉલમ, સંજોગ ન્યૂઝ, દિ.૩/૩/૧૯)

યુદ્ધના ભણકારા વાગી રહ્યા છે. આ લખાઈ રહ્યું છે ત્યારે ભારતે પાકિસ્તાનમાં ઘૂસીને જૈશ એ મોહમ્મદના અડ્ડાઓ પર બૉમ્બ વર્ષા કરીને ૩૫૦થી વધુ આતંકવાદીઓને જન્નતમાં હુર પાસે પહોંચાડી દીધા છે. સર્જિકલ સ્ટ્રાઇકલ પછી નવો એક શબ્દ મળ્યો છે – નૉન મિલિટરી પ્રિએમ્પ્ટિવ સ્ટ્રાઇક. અર્થાત્ આ જે હુમલો હતો તે સેના દ્વારા હોવા છતાં સૈન્યનું પગલું ગણાવી ન શકાય. પ્રિએમ્પ્ટિવ એટલે જૈશના ત્રાસવાદીઓ ભારત પર હુમલો કરવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા તેને રોકવું. આમ, પાકિસ્તાનમાં ઘૂસીને માત્ર ત્રાસવાદીઓના અડ્ડાઓ પર હુમલો કરીને વાયુ સેનાએ તાકાત બતાવી દીધી.

પરંતુ આ સેના તો ૨૬ નવેમ્બર ૨૦૦૮ના મુંબઈ હુમલા વખતે પણ હતી. ૨૬ જુલાઈ ૨૦૦૮ના અમદાવાદમાં થયેલા ત્રાસવાદી હુમલા વખતે પણ હતી. ૨૦૦૮ના એક જ વર્ષમાં જાન્યુઆરીથી નવેમ્બર સુધીમાં દિલ્લી, અમદાવાદ, ઉત્તર પ્રદેશના રામપુર, જયપુર, મોડાસા વગેરે જગ્યાએ કુલ ૩૯ બૉમ્બ ધડાકા થયા હતા! તેમાં ૨૫૦થી વધુ લોકો માર્યા ગયા હતા. નરાધમ ત્રાસવાદીઓએ તો અમદાવાદના મુંબઈ ધડાકા વખતે હૉસ્પિટલના ટ્રૉમા સેન્ટરને પણ છોડ્યું નહોતું! તે વખતે કેમ ઍર સ્ટ્રાઇક ન થઈ?

વાયુ સેનાના પૂર્વ પાઇલૉટ મોહંતો પેંગિંગે જે ધડાકો કર્યો છે તે ચોંકાવનારો છે. તેણે કહ્યું છે કે ૨૬ નવેમ્બરના મુંબઈ હુમલા પછી વાયુ સેના પાકિસ્તાનના કબજાવાળા કાશ્મીરમાં ત્રાસવાદી શિબિરો પર હુમલો કરવા તૈયાર હતી પરંતુ ત્યારની કૉંગ્રેસ સરકારે ના પાડી. અને હવે કૉંગ્રેસના નેતાઓ ૧૯૭૧ના યુદ્ધને યાદ કરે છે, ૧૯૬૫ના યુદ્ધને યાદ કરે છે. પરંતુ ૨૦૦૯થી ૨૦૧૪ના પાંચ વર્ષમાં જ દાખવેલી કાયરતાને ભૂલી જાય છે.

૨૦૧૩ના વર્ષમાં પાકિસ્તાની સૈનિકો બે ભારતીય જવાનોનાં માથાં વાઢીને ચાલ્યા ગયા પછી રાજા પરવેઝ અશરફ અજમેર શરીફની દરગાહની અંગત મુલાકાતે આવે છે ત્યારે પણ ભારતના વિદેશ પ્રધાન સલમાન ખુર્શીદ તેમને બિરયાની સહિતની મિજબાની આપે છે! આ મિજબાની સ્વાભાવિક છે કે સોનિયા ગાંધીની મરજી વગર તો નહીં જ અપાઈ હોય. અજમેર શરીફના આધ્યાત્મિક વડાએ પણ ત્યારે ભારતના જવાનોની ક્રૂર હત્યાના વિરોધમાં પાકિસ્તાનના વડા પ્રધાનનો બહિષ્કાર કર્યો હતો. પરંતુ આપણી તત્કાલીન સરકાર તેમાંથી પણ ગઈ. પાકિસ્તાનના તે પછીના તત્કાલીન વડા પ્રધાન નવાઝ શરીફ મનમોહનસિંહને દેહાતી ઔરત કહી જાય અને એનડીટીવીની તે વખતની મોટા ગજાની પત્રકાર બરખા દત્ત તે સાંભળી હસતાંહસતાં નાસ્તો કરતી રહે! ભારતમાં આવીને ભલે એ આજ સુધી કૉંગ્રેસ, સામ્યવાદીઓ કે ભારત તેરે ટુકડે હોંગે જેવી વિચારસરણીવાળાની ભાટાઈ કરતી રહે કે પછી ભારતના દૂરસંચાર પ્રધાન કોણ બનવા જોઈએ તે ચર્ચા કરતી હોય. કૉંગ્રેસ માટે નીરા રાડિયાના કથિત સંદેશાઓ પાસ કરવાનું દૂતનું કથિત કામ કરતી હોય.

આપણા દેશની તકલીફ એ છે કે આવા ચાર-પાંચ મોટા પત્રકારો દિલ્લીમાં બેઠા છે. જે વિવિધ ચેનલોનું સંચાલન કરે છે. કયા મુદ્દાને ઉછાળવો અને કયાને દબાવી દેવો તે તેઓ નક્કી કરે છે. આ ચેનલોનું જોઈને મોટા ભાગના સમાચારપત્રો એ જ મુદ્દાને ઉછાળે છે અને બીજાને દબાવે છે. તાજેતરમાં પશ્ચિમ બંગાળમાં એક પ્રમાણિક પોલીસ અધિકારીએ મમતા બેનર્જીના ત્રાસથી કંટાળીને આત્મહત્યા કરી. તમે કેટલા મિડિયામાં આ મુદ્દો ઉછળેલો જોયો? આ જ ઘટના જો કેન્દ્ર સરકાર કે ગુજરાતમાં બની હોત તો? વિચારો કે આખું અઠવાડિયું આ જ મુદ્દો ચાલ્યો હોત.

જોકે હવે સૉશિયલ મિડિયા આવવાના કારણે અને વેબસાઇટો આવવાના કારણે લોકોને તમામ પક્ષના સમાચારો મળી રહ્યા છે. લેફ્ટ, રાઇટ, સેન્ટર, તમામ…તેથી હવે મેઇનસ્ટ્રીમ મિડિયાનું મહત્ત્વ ઘટી રહ્યું છે. મેઇનસ્ટ્રીમ મિડિયામાં લખતા કે એન્કરિંગ કરતા લોકોને પણ સૉશિયલ મિડિયા આવવાના કારણે પેટમાં દુઃખવા લાગ્યું છે. પરંતુ તેનું કારણ એ છે કે તેઓ પોતાનો એજન્ડા જ ચલાવતા રહ્યા છે. આ દેશ માટે સતત નેગેટિવ ચિત્ર જ ઊભું કરતા રહ્યા છે. લેફ્ટ લીનિંગ એટલે કે ડાબેરી ઝુકાવવાળું ચિત્ર. આ દેશમાં મોગલો-અંગ્રેજોના આવ્યા પછી જ બધું થયું. હિન્દુઓ તો હંમેશાં માર જ ખાતા રહ્યા. હિન્દુઓ સાથે જોડાયેલી તમામ બાબતો- ધર્મ, પરંપરા, કેલેન્ડર વગેરે તો અવૈજ્ઞાનિક. તુલસીદાસે પશ્ચિમના વૈજ્ઞાનિક પહેલાં કહી દીધું હોય કે જુગ સહસ્ર જોજન પર ભાનુ અને તે રીતે પૃથ્વીથી સૂર્યનું અંતર કહી દીધું હોય તે વાત તેમને ગપ્પા લાગે, પરંતુ કાલીદાસ, કામસૂત્ર કે ખજુરાહોના શિલ્પો જ તેમને દેખાય. અંગ્રેજી-ઉર્દૂ ભાષા વાપરવામાં તેમને ગર્વ લાગે પરંતુ સંસ્કૃતપ્રચૂર ગુજરાતી કે હિન્દીને તેઓ ભદ્રંભદ્ર કહીને ઉતારી પાડે.

અને આ નેગેટિવ ચિત્રના કારણે જ ભારતમાં દેશભક્તિનું પ્રમાણ જે રીતનું હોવું જોઈએ તે રીતનું નથી. અહીં થિયેટરમાં રાષ્ટ્રગીત વગાડવા માટે તેમજ રાષ્ટ્રગીત વાગતું હોય ત્યારે ઊભા રહેવા માટે પણ સર્વોચ્ચ ન્યાયાલયે આદેશ આપવો પડે! શું આના માટે આદેશ હોય કે અંત:કરણથી જ ઉમળકો જાગવો જોઈએ? ઇ-મેમો આવવા લાગે અને તેમાંય ત્રણ મેમો પછી લાયસન્સ રદ્દ થવાની ભીતિ સર્જાય ત્યારે લોકો સવારના છ વાગે પણ ટ્રાફિક સિગ્નલે ઊભા રહે છે. ગમે તેવી સારી ટ્રેન હોય તેમાંથી સીટ કે મગ ચોરી થઈ જાય છે, પરિણામે મગ સાંકળેથી બાંધી રાખવો પડે છે. જાહેર શૌચાલય હોય તો ફ્લશ કરવાનું પણ લોકોને શીખવવું પડે તેમ છે. જે સરકારી સુવિધા છે તેને પણ જાળવતાં લોકોને કેટલી આવડે છે? જાહેર શૌચાલય છોડો, જે તે કંપનીના શૌચાલયની પણ આવી હાલત હોય અથવા તેમાં ક્યારેક તો પાણી પણ ન આવતું હોય!

દેશભક્તિ, શિસ્ત, સ્વચ્છતા અને પ્રમાણિકતા એ તો સ્વયંસ્ફૂર્ત ગુણો હોવા જોઈએ. તેનું સામૂહિક વાતાવરણ બનવું જોઈએ. જેમ લગ્નમાં ઓછો ખર્ચો કરનારને શરમ લાગે તેવું વાતાવરણ બનાવાયું છે કે કોઈની પાસે બહુ જોડી કપડાં ન હોય તો તેને શરમમાં મૂકવાનો પ્રયત્ન કરવામાં આવે છે તેના કરતાં જેનામાં દેશભક્તિ, શિસ્ત, સ્વચ્છતા અને પ્રમાણિકતા ન હોય તે લોકોને શરમ આવે તેવું સામૂહિક વાતાવરણ આપણે કેમ ન નિર્માણ કરી શકીએ? બીજા દેશોમાં કેટલી પ્રમાણિકતા છે, કેટલી શિસ્ત છે, ત્યાં કાયદાનું પાલન કેટલું થાય છે તેની વાતો ત્યાંની ટૂરે જઈને આવનારા લોકો કરે પરંતુ એ જ લોકો ભારતમાં પાછું પ્રમાણિકતા, શિસ્ત, દેશભક્તિ, કાયદાનું પાલન ન કરતા હોય!

અને ફરી કહું કે તેમાં દેશ માટે નેગેટિવ ચિત્ર ઊભું કરનારા શલ્ય રાજાઓ ઓછા નથી. મહાભારતમાં જોકે શલ્ય રાજાનું પાત્ર સારું હતું જેણે કર્ણના સારથી બનીને તેનું મનોબળ અને સરવાળે કૌરવોનું મનોબળ ઘટાડવાનો પ્રયાસ કર્યો. શું ભારતની એકેય ચીજ સારી જ નથી? કેમ એવું ચિત્ર ઊભું કરાય છે જેના લીધે લોકોને ભારત છોડીને વિદેશ સ્થાયી થવાનું મન થાય છે? અલબત્ત, આમાં સરકારી તંત્ર, સરકારી કર્મચારીઓ અને તેનાથી ઉપર શાસકોનો વાંક ઓછો નથી. પરંતુ આ બધા આવે છે તો આપણામાંથી ને. ખાનગી કંપનીઓમાં પણ કર્મચારીઓ ‘આજ કરે સો કલ કર’ની ફિલૉસૉફી પર ચાલનારા હોય છે. પીએફ માટે એક વર્ષ ધક્કા ખવડાવનારા હોય છે. મેનેજમેન્ટ કેમ ખુશ રહે તે જ વિચારનારા હોય છે. તેના માટે ભલે નીચેના સ્ટાફની છટણી કરી તેમનો ભોગ લેવો પડે. અથવા તેમને ઓછો પગાર આપવો પડે.

આ નેગેટિવ અને લેફ્ટ લીનિંગ ચિત્રથી દેશના નાગરિકોમાં દેશભક્તિ ચોક્કસ ઘટે છે. શિકાગોના નેશનલ ઑપિનિયન રિસર્ચ સેન્ટર (એનઓઆરસી)એ રાષ્ટ્રીય ગૌરવ પર વર્ષ ૨૦૦૩માં એક સર્વેક્ષણ કર્યું હતું. તેમાં અમેરિકનોએ કહ્યું કે તેમને તેમની માતૃભૂમિ પર ગર્વ છે. તે પછી ઑસ્ટ્રેલિયા, ઑસ્ટ્રિયા, ઈઝરાયેલ, દક્ષિણ આફ્રિકા અને ફિલિપાઇન્સનો ક્રમાંક આવ્યો હતો. હવે તમે જુઓ, જર્મની આમ તો એક છે, પરંતુ આ સર્વેક્ષણમાં પશ્ચિમ જર્મની જે એક રીતે અમેરિકાના તાબામાં હતું તેમાં લોકોએ પોતે દેશ માટે ગૌરવ અનુભવતા હોવાનું કહ્યું, પરંતુ પૂર્વ જર્મની જે સામ્યવાદી યુએસએસઆરના તાબામાં એક સમયે હતું ત્યાંના દેશભક્ત લોકોનું પ્રમાણ ઓછું હતું. એ રીતે એનઓઆરસી પ્રમાણે સૌથી ઓછો દેશભક્ત પ્રદેશ પૂર્વ જર્મની હતો.

તમારો વ્યાપક દૃષ્ટિકોણ હોવો જોઈએ, તમારે સમગ્ર દુનિયાના તત્ત્વચિંતકોને વાંચવા જોઈએ, તમામ પ્રકારની વિચારધારાનો અભ્યાસ કરવો જોઈએ, કયા દેશમાં કયા ક્ષેત્રમાં કયા પ્રકારની સિસ્ટમ છે તેનો પણ તુલનાત્મક અભ્યાસ હોવો જોઈએ પરંતુ માત્ર તેના આધારે ફાંકાફોજદારી ન કરાય. તેને ટાંકીટાંકીને પ્રભાવ છાંટવાની કોશિશ ન કરાય કે પછી ભારતના આધ્યાત્મિક જગતમાં કે સંસ્કૃત સાહિત્યમાં મૂકાયેલી વાતને ઊંધી રીતે મૂકીને ભારતનો દૃષ્ટિકોણ ખોટો ન મૂકાય. ભારતના મનુસ્મૃતિથી માંડીને રામાયણ, મહાભારત સહિતના પવિત્ર ગ્રંથોના વિદેશી કહેવાતા ચિંતકોએ ખોટા અનુવાદ અને તે પછી ભારતમાં કહેવાતા વિદ્વાન લેખકો-કૉલમિસ્ટોએ હંમેશાં ખોટું ચિત્રણ કરી ભારતને વિદેશની નજરે જ જોતા કરી દીધા. આ દૃષ્ટિકોણ એટલે સુધી પ્રસર્યો કે ભારતમાં કૉંગ્રેસના શાસનમાં ભારત ઇલેક્ટ્રૉનિક્સ લિમિટેડે બનાવેલા ઇવીએમ સામે પણ આ બુદ્ધુજીવીઓએ લોકોના મનમાં ભ્રમ ઊભો કરવાનો પ્રયાસ કર્યો. દલીલ પાછી વિચિત્ર એવી કરે કે અમેરિકા વગેરે વિકસિત દેશો કેમ નથી વાપરતા? શું કોઈ બાબતમાં ભારત આગળ ન હોઈ શકે? ભારતે શૂન્યની શોધથી લઈને ઘણું બધું પ્રદાન વિજ્ઞાન, ગણિત, મેડિકલ, સ્પેસ ક્ષેત્રે કરેલું છે. પરંતુ આ લોકો એવી જ માન્યતા ઠસાવવા માગે કે અમેરિકા સહિતના દેશો ઇવીએમ નથી વાપરતા તેથી આપણે પણ ન વાપરવું જોઈએ.

આવા લોકો પશ્ચિમની વાતો બહુ કરશે, પરંતુ જ્યારે પશ્ચિમના લોકો ભારતની તરફેણ કરશે કે ભારતનું સારું બોલશે તો તેને લોકો સુધી પહોંચવા જ નહીં દે. એરિક વેઇનર નામના વરિષ્ઠ લેખક અને વક્તાએ ‘સ્લેટ’ નામના મેગેઝિન માટે લખેલું, “India has electronic voting machine, why can’t the US?’ અર્થાત્ ભારત પાસે ઇવીએમ છે તો અમેરિકા પાસે કેમ નથી? ૨૯ સપ્ટેમ્બર ૨૦૦૪ની તારીખવાળા એ લેખમાં તેમણે લખ્યું છે કે “જ્યારે અમેરિકા ટચ સ્ક્રીન અને પેપર ટ્રેઇલ વિશે ચર્ચા વિચારણા કરી રહ્યું છે ત્યારે (ઑલરેડી) ભારતે શાંતિપૂર્વક ઇલેક્ટ્રૉનિક રીતે મત આપવાનું કામ પતાવી પણ દીધું. મે મહિનામાં ૩૮ કરોડ ભારતીયોએ ૧૦ લાખ મશીન પર પોતાનો મત આપ્યો. ઇલેક્ટ્રૉનિક વૉટિંગમાં આજની તારીખ સુધીમાં આ વિશ્વનો સૌથી મોટો પ્રયોગ હતો.” યાદ રહે કે ૨૦૦૪ની એ ચૂંટણીમાં કૉંગ્રેસના નેતૃત્વવાળા યુપીએનો વિજય થયો હતો!

કહેવાનો અર્થ એ છે કે ‘દેશ પ્રથમ’ની વિચારસરણી આપણે રાખવી પડશે. તો કોઈ પણ સમસ્યા અને યુદ્ધમાં આપણે જીતી શકીશું. કોઈ પણ સમસ્યાનો આપણા દેશને ધ્યાનમાં રાખીને આગવો હલ શું હોઈ શકે? આપણે ‘જુગાડ’ની અનેક તસવીરો અને વિડિયો જોઈએ છીએ. જો ઇનૉવેશનને બળ આપવામાં આવે તો સંશોધન ક્ષેત્રે પણ આપણો દેશ પાછળ પડે તેવો નથી. પરંતું દરેક બાબતમાં અમેરિકા, બ્રિટન, કેનેડા, ઑસ્ટ્રેલિયા, વગેરે કૉલૉનિયલ સ્ટેટ શું કહે છે તે જ જોવા કરતાં ભારત તરફ નજર દોડાવો. ચીન-જાપાન, દક્ષિણ કોરિયા, વિયેતનામ જેવા પૂર્વના દેશો ટૅક્નૉલૉજીમાં ઘણા આગળ છે. જ્ઞાનમાં પણ ઘણા આગળ છે. તેમના તરફ નજર દોડાવો. બાકી, તો યુદ્ધ વખતે કે સ્વતંત્રતા દિન/ગણતંત્ર દિને સિઝનલ દેશભક્તિથી કંઈ ન વળે.

You may also like

1 comment

Prasad jambhekar 03/03/2019 - 4:53 PM

Very nice article.

Reply

Leave a Comment

Your donation can help this website keep running. Please donate from ₹ 10 to whatever you want.